Onze eerste keer (Cas)

Onze eerste keer

cas
Auteur Cas aan het roer

Het was nog winter, de koudste nacht van het jaar, toen ik gebeld werd door Bart, 'n goede vriend, die ik helaas te weinig zag. Na een uitweiding op zijn Barts kwam de vraag, of ik zin had mee te gaan zeilen samen met mijn oudste zoon, Pippin, die immers dit jaar 18 zou worden. Gegevens werden gemaild, site bekeken en na nog een gesprek met Bart besloten Pip en ik dat we wel zin hadden in een avontuur. Wij zijn absoluut geen zeilers, zeker geen zeezeilers, wij trekken meestal de bergen in, of de uitgestrekte vlakten in het oosten. Het enthousiasmeren van Bart en de aanlokkelijke info op de Marieje site deed ons toch besluiten mee te gaan op de wegbrengweek, richting Frankrijk.
Zondag 8 juli komen we aan in Harlingen, het is oer Nederlands weer, we zijn al bijna verzopen voor we überhaupt aan boord gaan. We zijn echter goed voorbereid, we hebben een regenjas, extra paar kleren en een goed boek voor op het zonnedek bij ons. Bij het Paviljoen in Harlingen maken we kennis met de rest van de crew, bijna allemaal oude rotten, de meesten kennen elkaar, een goed teken, wij kennen Bart en Irene. Met frisse moed gaan we ons installeren op de Marieje. Pip en ik kiezen voor het vooronder, een beetje afzondering heeft Pip wel nodig, af en toe. Foerageren doen we bij Appie, Toon (Pennings) heeft genoeg eten geregeld voor de eerste drie dagen via zijn zwager, de slager.

Op weg

Er wordt niet getreuzeld, al snel vertrekken we richting Amsterdam, het eerste slachtoffer, de portefeuille van Leon (Bongers) achterlatend op de bodem van de haven. Hup, alle zeilen bijzetten en vooruit met de geit... oh nee, tegen de wind in zeilen gaat niet zomaar, dan maar op de motor.
Jano (van Gool), de kapitein, stelt ons op de hoogte van de regels aan boord en laat ons op democratische wijze beslissen dat hij besloten heeft dat we vanwege het weer drie dagen dag en nachten 'doorzeilen'. Hij heeft hiervoor een drieploegen continu dienstrooster opgesteld. Vier uur op, vier uur af, vier uur stand-by.

Erik Adema Mijn Eerste Keer

Erik Adema - Mijn Eerste Keer

Het is kwart voor zeven en mijn vrouw staat aan mijn kooi, de bruidssuite, om me te wekken. Ik lig er pas sinds 04.00 uur in en heb nog helemaal geen zin in wakker worden. We zijn bijna bij Scheveningen, zegt ze zachtjes in mijn oor, met begrip voor mijn moeite uit mijn slaap te komen en ze vervolgt verleidend: het is prachtig, kom kijken! Ik voel een zachte deining en dat onderstreept haar woorden, we zeilen op zee en kennelijk op de rede van Scheveningen, het mondaine vissersstadje. Vanwege de warme nacht is een korte broek en T-shirt voldoende om snel aan dek te komen. Ze heeft gelijk, wat een aankomst.
 Vlak voor 04.00 uur stond ik aan dezelfde kooi, maar toen waren de rollen omgekeerd. Ik wekte haar voor haar shift. En ik kon in de door haar opgewarmde slaapzak kruipen. Heerlijk.

Het is eind juni 1998 of '99, dat weet ik niet meer precies. 
Wat ik nog wel precies weet is dat ik een paar weken eerder met Hans Mirck en anderen in de kroeg zit. Waarschijnlijk ter afsluiting van ons volleybalseizoen. Voor het eerst hoor ik hem over een zeilschip. Ik ben geen echte zeiler, maar ben vaak met vrienden met hun zeiljacht mee geweest en IJsselmeer en Wad zijn bekend terrein. Net als het heerlijke moment waarop de motor uit kan en de wind het overneemt, samen met de stilte. Dus ik ben erg nieuwsgierig naar Hans' verhaal. Vertelt hij ook nog dat hij over een paar weken met een groep gaat varen en dat er nog plaatsen vrij zijn. Daar hoefden mijn vrouw en ik niet lang over te twisten. Gaan we doen. Een week vrij was zo geregeld.

Meer artikelen...