Erik Adema Mijn Eerste Keer

Maandagochtend. Harlingen. De zon schijnt. De Marieje ligt niet op haar vaste plaats maar bij het politiebureau terwijl er vers water ingenomen wordt. 
Terwijl we nog op de kade staan is het eerste hoofd wat uit het luik naar boven komt dat van Leo. Schipper Leo, overvriendelijk welkom hetend. 
Man, wat een mooi schip! Al dat hout. Ik ben echt onder de indruk.
 De bemanning druppelt binnen. Ook nog meer dorpsgenoten, bekende en nog onbekende. Leo legt uit wat we moeten doen als iemand over boord slaat en oppert een vaarplan, en wat voor plan. Er staat een wat uitzonderlijke noordoosten wind. En die kan ons over zee naar Scheveningen brengen, maar dan moeten we wel de nacht doorzeilen. Jonge, wat een mooi plan! Ik ben niet de enige die daar gelijk voor is. 
We verlaten Harlingen nog voor de middag en de volgende ochtend meren we rond 8 uur aan in Scheveningen en daartoe hebben we de zeilen slechts één keer verzet. Toen we bij Den Helder de Noordzee op voeren.
 Wat een sensatie om voor het eerst uren achtereen aan Marieje's roer te mogen zitten. Om met rugwind in het donker langs de kust te varen. Om na uren donkerte de lichten van de Hoogovens van IJmuiden te zien en later bij aflandige wind die fabriek te ruiken. Dat laatste was geen prettige sensatie overigens. 
Wat een sensatie om in het donkere zeewater, wat bij de spiegel opwelt, de oplichtende algen te zien.
En wat een sensatie om om 04.00 uur weer die warme bruidssuite in te schieten. 
In mijn eerste week doen zich meer sensaties voor. Zeeziek worden van Scheveningen naar IJmuiden nadat zich een stevig onweer had voorgedaan en wonderbaarlijk tussen de pieren van IJmuiden opeens genezen van die ziekte. In Amsterdam achter het Centraal Station liggen, in het NoordHollandskanaal. te gast zijn op de Europa die daar ergens in de haven ligt en waar Leo natuurlijk wel mensen van kent. En de sensatie om met windkracht 6 uit het westen met 25 graden Celsius van Amsterdam naar Stavoren te zeilen, maakt mijn eerste keer met de Marieje tot onvergetelijk.

Erik Adema, Paterswolde