Onze eerste keer (Cas)

Het weer is gelukkig opgeklaard, de sfeer aan boord is uitstekend, ruim tijd om met iedereen kennis te maken. Iedereen zorgt voor elkaar, er is koffie, thee, eitjes worden gebakken, prima sfeer. We tuffen lekker door over de Zuiderzee, richting Amsterdam. De avond valt en gedachtig wat ik geleerd heb in militaire dienst pak ik mijn slaap wanneer dat mogelijk is. Iedereen doet dat, zouden ze meer weten?
Als de ochtendzon zich laat zien varen we de haven van Amsterdam in, even een tussenstop. Ik ga even aan wal, wat extra foerageren en lekker broodje eten bij het Oud Amsterdams Koffiehuis. Ik ben per slot van rekening niet voor niets even boven de rivieren. Na deze pitsstop vertrekken we weer. Zo mooi, Amsterdam vanaf het water te zien, je kunt je zo goed voorstellen dat Nederland vanaf het water groot is geworden. Bart weet zoals gewoonlijk weer zeer veel te vertellen over alles wat we passeren, de nieuwe functie van Noord, de initiatieven van oude en nieuwe ondernemers, goed hoor.
Ook in IJmuiden leggen we weer even aan, er moeten wat onderdelen gevonden worden. Dat is het mooie van zo'n oud schip, je blijft er mee bezig. De voertaal aan boord is Nederlands, dat versta ik, ik hoor het maar ik begrijp maar de helft. Ik realiseer me dat ik op een wereld zit waar ik bijna niets van weet, ik voel me Padde aan boord van de Bontekoe.

Op zee

team
Ook zoon Pippin weet waarheen te sturen (kop in de wind)

Dat gevoel blijft als we weer uitvaren, de vooruitzichten zijn niet goed, we moeten pal tegen de ZW wind in. Nu begint het pas echt. Was er op het IJsselmeer een korte golfslag, nu gaan we iets anders meemaken, de golven worden langer, het schip deint niet meer, nee, het gaat echt op en neer. En er is geen pauze. Zoals gezegd zitten we met een ervaren crew, Theo (Bosscher) en Leon ontfermen zich over mij en Pip, die in een andere ploeg zit. Ze vertellen wat je moet doen en laten. Pip redt zich goed, hij heeft al aan het roer mogen staan. Als mijn dienst is gekomen zitten we ter hoogte van Hoek van Holland, ik heb dienst met Clemens (van der Veld), ook al iemand die vanaf zijn vroegste jaren zeilt. Ik mag ook aan het roer, moet de Marieje op koers houden, hoe gaat dat? Het kompas in de gaten houden en bijsturen en niet ziek worden! Wow, multitasking gaat me meestal wel goed af maar nu heb ik moeite om te zien wat ik moet zien (kompas). Het schip deint ook wel erg, we hebben tij tegen en windkracht 5/6 pal voor de boeg. Normaal lijkt het me om de kust langzaam aan je voorbij te zien glijden, nu blijft Hoek van Holland op dezelfde plaats, niet één niet twee maar bijna vier uur. We maken dan ook maar één knoop per uur. Clemens en ik vermaken ons met een spelletje, wie kent de meeste wateren met een a t/m z. De aflossing was een verademing. Ik ging naar het vooronder om te rusten.
Nog zoiets, bovendeks kan het spoken maar zelfs 's nachts zie je de golven aankomen, benedendeks is het een ander verhaal, je ziet de lampen bewegen, je voelt de boot rollen en schudden maar in de kajuit blijft alles min of meer op zijn plaats, zeer vreemd, je evenwichtsgevoel wordt erg op de proef gesteld. In het vooronder lag Pip te slapen, prinsheerlijk en zie, het ene moment werd hij diep in zijn matras gedrukt, het volgende moment kwam hij helemaal los en zweefde in zijn kooi! Hij sliep gewoon door! Ook mij lukte het merkwaardig genoeg goed te slapen, de geur van de pektouwen, het geklots van de boeg door het water, geen probleem.

Waar gaan we eten?

Drie dagen, daarna aanleggen in Zeebrugge, yes. Dit is het, buitenland, hier voel ik me... buitenlander, op mijn plaats. We gaan met zijn allen aan wal, we hebben het uitstekend voedsel van Toon gegeten, nu willen we wat meer, aan wal mogen we ook drinken! Op zoek naar een goede eetgelegenheid, met zijn elven, wat denk je. In eerste instantie is niets goed genoeg, we lopen verder, om de haven heen en komen bij het jachthaven-restaurant. Is dit wat we willen? Ik, en nog wat wereldburgers vinden het prima, kaart ziet er goed uit, hoewel wat prijzig. Nee, het is too poshy, onder andere onze Pip zegt dat er te dure auto's staan, hij wil er niet eten. Jammer dat hij me nooit in m'n Camarro heeft gezien, nu doe ik het al een tijd op mijn fiets. We besluiten toch maar terug te lopen naar het eerste restaurant wat we gezien hebben. Goede keuze. Vriendelijke bediening, lekker eten maar geen gratis water wat Leon op een heus Nederlandse discussie brengt.

jano
Schipper Jano

Verder te land en ter zee

Aan boord hebben we onze eerste echte avond tezamen, met een voorzichtig drankje. Fantastisch, tussen wat een gezelschap we zitten. We praten de oren van ons hoofd.
Zeeziekte heeft toegeslagen, Irene, de vrouw in ons gezelschap, Pip maar ook oudgediende Albert (Morselt) hebben het zwaar gehad, zelfs Toon vertoont tekenen van zwakte.
Bart en Irene besluiten een dag over land af te leggen.
Wij gaan door, tegen de wind in. Hoe doen we dat? Jaa, lange slagen. Scherp op de wind, ver uit de kust en dan weer terug, laveren, zo ken ik het uit mijn allereerste boek, de scheepsjongens van Bontekoe. Fantastische zeildag, huizenhoge golven, water in de kajuit, water over ons heen, iedereen blij! Op naar Oostende.
De sfeer aan boord is opperbest, het schiet niet op maar er wordt tenminste gezeild! Iedereen zorgt voor iedereen, koffie, hapjes, zelfs aardbeien met slagroom. Jano blijkt een op en top kapitein te zijn, hij neemt de juiste beslissingen op het juiste moment en geeft iedereen het idee dat ze zelf die beslissing hebben genomen, fantastisch. Het is namelijk zo dat deze crew zeer ervaren is, niet zomaar zo, maar echt allemaal jaren ervaring. Clemens die al vanaf zijn jongste jaren zeilt, Albert die de zeven zeeën heeft bevaren, Stan, de Pools/Nederlandse communicatie whizzkid, Theo, die de ins en outs van de Marieje en zijn geschiedenis kent, Leon, die alles weet  ;-), Toon, die niet zoveel zegt maar zo de taak van kapitein op zich kan nemen en natuurlijk Jano, onze kapitein, ongelooflijke ervaring, goed leiderschap. Deze mensen hebben zoveel gevaren, bijna meer dan ik uren in de kroeg heb doorgebracht. En dan waren wij er ook bij. Bart en Irene, zij hadden al eerder meegevaren op de Waddenzee, Bart met zijn ontoombare enthousiasme en wereldervaring en Irene zijn onafscheidelijke muze. Plus ik, zei de gek, een compleet analfabete zeiler, met een tegen windkracht 6 bestandzijnd gesternte en in ieder geval één welkome bijkomstigheid: ik kan goed koken, onder alle omstandigheden. Als laatste was er Pip, mijn oudste zoon, stoer en eigenzinnig met zijn ASS handicap, hij speelde het klaar om tijdens de reis twee boeken uit te lezen.
Oostende is een mooie plek, goed drinken na een goede maaltijd aan boord. Aan wal leer je de anderen sneller kennen, wie wil blijven drinken, wie wil de stad verkennen, wie wil slapen. Jano verliest nooit zijn verantwoordelijkheid uit het oog, ongelooflijk eigenlijk dat hij ook van de Brabantse zandgronden komt!
Pip en ik besluiten om ook een dagje over land te reizen (sic). Het doet Pip goed, hij herstelt van zijn zeeziekte en we zien later op de dag de Marieje de haven van Duinkerken binnenvaren, we kunnen ze zowaar naar een mooi plekje leiden.

Duinkerken = Pampus

De wind blijft vooralsnog onze grote tegenspeler. Konden we vroeger voor Pampus gaan of in de rede gaan liggen en onze tijd afwachten, nu is onze tijd beperkt en moeten we het doen met wat ons gegeven wordt. Dat is niet verder varen, nog een dag in Duinkerken blijven liggen en wachten op de aflossing.
Iedereen is gekomen voor het zeilen maar ook iedereen weet dat je je moet neerleggen bij wat de natuur je toestaat. Voor ons betekende dat we niet veel verder zouden komen als we weer gingen varen. Dus we bleven in Duinkerken. Die laatste dag hebben we elkaar nog beter leren kennen. Op de wal, aan boord, het was quatorze juillet, vuurwerk en een lekker platvloers bandje. 's Avonds kwam uiteindelijk de meegebrachte drank op tafel, de tongen kwamen los bij allen en iedereen kreeg de kans om zijn verhaal te vertellen.
En wat voor verhalen waren dat! Ik heb deze laatste avond nieuwe, oude mensen leren kennen aan wie ik mijn leven durf toe te vertrouwen, en dat is niet niks!
Ik wil namens mij maar vooral namens Pip iedereen bedanken voor een ongelooflijke en onvergetelijke reis met de Marieje en haar allerbeste crew!

bovenwind zonsondergang

Cas van Riel